De mix van marketing, communicatie en mobiel internet is mooi omdat het tot fijne verrassingen kan leiden. En verbaasde gezichten. Want hoe goed je ook bent ingevoerd in die wereld, voorlopig blijft het bijzonder dat er allerlei interactieve informatie op het scherm van je telefoon kan verschijnen door het simpelweg op een gebied, een gebouw of zelfs een persoon te richten. Augmented reality (AR) heet het.

In het (minder flitsende) Nederlands: toegevoegde realiteit. Het schijnt iets met GPS, een kompas en gezichtsherkenningstechniek te maken te hebben. Die techniek interesseert me nauwelijks. Het gaat om het resultaat. Het verbluffende resultaat, als het even kan.

Zo werd ik laatst verrast door een filmpje van een stel Engelse jongens die iets dat nog volop in ontwikkeling is (AR) combineerden met iets ouds dat nu weer nieuw is (QR-code) en er vervolgens een andere nieuwigheid (3D) aan hebben toegevoegd. Popcode heet het. Noem het gerust Next Level AR. Het ziet er geweldig uit. Door de camera van je smartphone op bijvoorbeeld een visitekaartje te richten, verschijnt – hoe je je telefoon ook wendt of keert – vanaf het naamveld een foto, vanuit het telefoonnummer een belbutton en in het logo een 3D-bedrijfsfilmpje. Natuurlijk, er zal nog flink aan gesleuteld moeten worden en ja, de mobiele datasnelheid moet omhoog wil het vloeiend werken.
Maar dat doet er nu even niet toe. En eigenlijk doet het er ook niet toe hoe ondernemers een product als Popcode kunnen gaan inzetten. Slimme marketeers komen immers heel snel met goede ideeën. Het gaat erom dat iets nieuws voortdurend nieuwer en beter gemaakt wordt.

De makers van Popcode vonden de bestaande QR-codes lelijk en opvallend. Dus bedachten ze iets dat stilistisch veel fraaier is. En omdat ze AR geweldig vonden, maar niet indrukwekkend genoeg, voegden ze 3D toe. Op die manier komt er uiteindelijk iets bovendrijven waar iedereen veel plezier van gaat hebben. Daarom is iets nieuws altijd goed, ook zonder nut.

Marketing gebasseerd op nieuwsgierigheid, wie doet dat eigenlijk. “HMM let me think”… Zolang hoef ik eigenlijk niet na te denken. Wat dacht je van Steven Jobs met zijn Applefamilie.(bij nader inzien vind ik wel dat ik de laatste tijd de naam van Steve Jobs te vaak noem. Maar ik heb even geen inspiratie voor een andere naam) Maar sinds kort ken ik er nog 1. Namelijk de populaire blog PostSecrets. (is mij ingefluisterd)

Sinds 2005 (let wel het communicatiemuseum kent ook een variant, met briefgeheimen) publiceert Frank warren Postsecret, een blog waarin hij zelfgemaakte ansichtkaarten zet die mensen hem hebben toegestuurd en waarop geheimen staan die ze nog nooit aan iemand hebben toevertrouwd. Bij een eerste bezoek aan de site wordt je direct je nieuwsgierigheid gewekt. Misschien wel, omdat jij misschien ook wel een klein geheimpje hebt, die je niet met je naasten kunt delen. Het gevoel van gluren komt waarschijnlijk door de ervaring omdat de site zo reëel en persoonlijk overkomt. PostSecrets heeft ook een enthousiaste schare volgelingen. In boekwinkels overal te wereld worden in het meest recente PostSecret-boek, A Lifetime of Secrets vaak anonieme ansichtkaarten in nog niet verkochte exemplaren gestopt zodat anderen die na ontdekking naar de site kunnen sturen.

#Toscane is het land van de Moleskine, twitterde ik vandaag. Zoals jullie weten ben ik aan dit fenomeen al 10 jaar verslaafd. En ookal heb ik een hele Applefamilie tot mijn beschikking (met als laatste verovering een Ipad – in #Toscane gekocht). Niets van dit alles kan  die strijd voeren tegen een schijnbaar niet te temmen en onverslaanbare vijand: een verslaving  aan Moleskine.

Het legandarische notitieboekje dat al twee eeuwen wordt gebruikt door Europese kunstenaars en denkers, van Van Gogh tot Picasso, van Ernest Hemingway tot Bruce Chatwin. Deze betrouwbare pocket, het grote reisgezel bevatten schetsen, notities, verhalen of ideeën voordat die werden omgezet in beroemde schilderijen of bladzijden van geliefde boeken.

De echte kracht van deze boekjes: ze zijn gewoon inspirerend. Ze dagen je uit om je te tekenen, je gedachten op papier te zetten. Of ideeën te spuien. Met het idee of je iets groots aan het doen bent.

Niemand weet dat beter dan een van de Moleskines meest gepassioneerde gebruikers, Armand Frasco, die het merk Moleskine nieuw leven in heeft  helpen blazen. Toen hij in 2004 zijn blog Moleskinerie begon, gewijd aan die dingen die je met een Moleskine notitieboekje kunt doen. Binnen twee jaar was hij via zijn blog de onofficiële stem van het merk geworden. Zijn blog was zo invloedrijk dat toen de ene distributeur met een andere onderhandelde over de rechten voor de VS, hij daardoor om advies werd gevraagd. Daarna kreeg hij het aanbod om min of meer officieel zegsman te worden en zijn blog voor te zetten met financiële steun van Moleskine. Zoals hij zelf schreef, bood dat hem een podium om zijn passie voor de Moleskine-notitieboekje met anderen te delen en een nog geloofwaardige pleitbezorger voor het merk te worden. In Armands woorden:

Als je mensen vertelt wie je bent en waar je in gelooft, accepteren ze je. Ik had nooit verwacht een stem voor het merk te worden, maar blogs zoals deze zouden veel vaker in het bedrijf geïntegreerd moeten worden. Omdat alle mensen weten dat er een echt persoon achter schuilgaat, vertrouwen ze mijn stem.

Het verhaal over hoe Moleskine zich heeft verbonden aan Armand Frasco (zijn blog werd in januari 2008 officieel overgenomen door Moleskine) en Moleskinerie, is een perfect voorbeeld van hoe je een toevallige zegsman omarmt. Hier dromen de meeste merken toch van? Eentje die een autoriteit is, die zich enthousiast uit over het merk, en die bereid is aan iedereen die hij kent te vertellen hoe gek hij op hun product is. Hij begon als klant, werd een toevallige zegsman en werd vervolgens een bewuste zegsman voor een merk dat bereid was hem in de armen te sluiten.

*gelezen in PNI* Rohit Bhargava

Een vakantieadres is een buitengewoon geschikte plek voor reflectie. Zo dacht ik vandaag terug aan een mooie discussie. Aan de redactietafel van een magazine dat we mogen gaan maken voor een bedrijf vol internetspecialisten, bleken de meningen verdeeld over hoe en of transparantie op internet ons gedrag beïnvloed. Neem die populaire vergelijkingssites. Talloze kenmerken van allerlei producten en diensten zijn in één overzicht te zien: prijzen, specs, levertijden, de waardering van andere consumenten, enzovoorts. Dus kiezen we massaal voor de nummer 1 op de lijst? Nee dus.

Bij het kopen van een product of dienst komt meer emotie kijken dan je, zeker in het nuchtere en zakelijke Nederland, zou verwachten. Zie de iPhones, iPads en iMacs van Steve Jobs. Naar elk nieuw model van Apple kijken minimaal tienduizenden maandenlang smachtend uit. Terwijl die apparaten best duur zijn. Terwijl ze technisch niet altijd top zijn (mijn iPhone crashte terwijl ik dit schreef). Terwijl ze soms na een dag simpelweg niet meer te koop zijn! Jobs speelt knap in op de emotie die bij vrijwel elke aankoop meer bepalend is dan de laagste prijs of de meest uitgebreide lijst met features. Men durft best nee te zeggen tegen een nummer 1. Want nummer 5 ziet er gewoon gelikter uit en is volop in het nieuws omdat-ie door de hype niet meer aan te slepen is.

Emotie is belangrijker dan transparantie. Het is fijn om snel te kunnen zien wie of wat de goedkoopste, snelste en meest complete is. Maar uiteindelijk is je gevoel over of ervaring met service, klantgerichtheid en ‘wat je vrienden doen en vinden’ bepalend. Dat wij aan die redactietafel zaten, kwam door onze kennis van internet en ervaring met het maken van mooie tijdschriften. En omdat anderen positieve geluiden over ons hebben verspreid. Natuurlijk vinden we onszelf een heuse nummer 1. Da’s fijn en goed, maar je komt er nauwelijks verder mee.

Het voelt niet alleen zo, het is ook echt nog niet zo lang geleden dat internet sociaal werd. Door de opkomst van blogs en de ontwikkeling van andere social media kan er nu te pas en te onpas worden gereageerd op te pas en te onpas geuite meningen en mijmeringen van anderen. Maar ondanks die jeugdigheid zie ik dat de hype van social media al weer over is.

Natuurlijk, velen hebben er nog steeds de mond van vol. Da’s goed – vooral volhouden – maar wij in communicatieland zijn alvast midden in de toekomst gaan zitten. En zijn dus bezig met wat niet alleen de nieuwe hype is, maar lange tijd explosief gaat groeien: internet op je mobiel!

Aan het eind van 2010 kunnen in Nederland 10 miljoen mobiele telefoons verbinding met internet maken. Daar wordt ongetwijfeld volop gebruik van gemaakt. Want dankzij flatfee-abonnementen en snelheidsverbetering van het mobiele net, is internet niet meer exclusief iets voor achter de pc. Je gaat internet altijd en overal bij je hebben! Het is voor bedrijven en organisaties dus niet alleen slim om het bereiken van de mobiele internetters in je communicatie mix op te nemen, het is simpelweg een must. Een leuke must bovendien, want de mogelijkheden van mobiele websites en applicaties – apps, specifiek gemaakt voor iPhone, Android, Blackberry, etc. – zijn eindeloos.

Neem onze gele autohulpdienst. Natuurlijk biedt hun mobiele site de laatste file-informatie. Maar de iPhone App gaat verder en geeft via GPS de coördinaten van je locatie door, zodat bij pech hulp snel ter plaatse is. de itunes store direct te downen.

Of  neem onze blauwe grootgrutter. iPhone App ‘Appie’ houdt niet alleen je favoriete gerechten en bijpassende aanbiedingen voor je bij, hij herkent automatisch in welke AH-winkel je rondloopt en sorteert jouw boodschappenlijstje aan de hand van de meest geschikte looproute .

Neem Uitzendinggemist.nl van onze publieke omroepen. Hun mobiele site en apps vertellen je niet alleen wat er vanavond op welk moment op televisie is, je kunt alle programma’s terugkijken terwijl je onderweg bent naar waar dan ook of wacht op wat dan ook. Zelfs live een touretappe volgen is geen probleem.

Alvast een bak koffie bij Starbucks bestellen én betalen terwijl je naar ze onderweg bent, een scherp aanbod van Wehkamp ontvangen terwijl je in de winkel van een concurrent loopt of de wachttijden checken van de attracties terwijl je struint door Disneyland Parijs. Het is allemaal mogelijk. Sterker nog, het bestaat al en wordt volop gebruikt.

Ok, een leuke must. Duidelijk. Een extra mediakanaal. Fijn. Maar hoe bepaal je de beste strategie? Bouw je een mobiele website, die geschikt is voor alle soorten en maten telefoons en dus in potentie een groot bereik heeft? Bouw je een iPhone App, omdat die net wat meer mogelijkheden heeft en er gelikter uitziet, maar vooral door hippe, relatief hoog opgeleide twintigers en dertigers wordt gebruikt? Of wil je de zakelijke markt bestormen en ga je voor een applicatie op de BlackBerry? En hoe gaan Android en Windows Mobile zich ontwikkelen?

De bekende marketingvragen ‘Wat is mijn boodschap?’, ‘Wat is mijn doelgroep?’ en ‘Hoe breng ik ze samen?’ komen hier om de hoek kijken. En een scherpe toekomstvisie. Hebben we het nog niet eens over de technische kennis gehad.

Het is een veelgehoorde klacht: het bijhouden van al die sociale media vergt veel kennis en kost nog meer tijd. Veel bedrijven en organisaties weten niet welke kanalen op welke plekken of momenten juist voor hen interessant zijn, en ze hebben niet de tijd om dat allemaal uit te zoeken. Als ze dat wel gedaan hebben, blijkt het volgen van alle posts, tweets en messages ‘tussen de bedrijven door’ nauwelijks te doen. Dus bieden communicatiebureaus en zzp’ers zich aan om het vuile werk voor hen op te knappen. Ik heb lange tijd gedacht dat dat prima kon. Sterker nog, ik was opportunistisch genoeg om dat outsourcen te promoten. Maar de twijfel slaat toe.

Wat de een heel veel tijd en kennis kost, kan de ander er simpelweg niet ‘even bij doen’. Ook die slimme bureaus en zzp’ers niet. En omdat het in social media meer dan waar ook om zorgvuldigheid en authenticiteit gaat, ben je met volledig outsourcen gedoemd tot mislukken. Het leggen van persoonlijke contacten, het maken van sociale verbindingen en het tonen van je – om maar eens een dooddoener van stal te halen – passie, kun je niet bij een buitenstaander neerleggen. Het is veel en veel beter om binnen je onderneming iemand aan te wijzen die de wil en het lef heeft om de sociale media bij te houden. Natuurlijk altijd in samenwerking met de afdeling communicatie of een externe communicatiespecialist (er is niets mis met opportunisme op z’n tijd ). Social media is immers toch een imagodingetje. Het afbreken van een imago kun je prima aan anderen overlaten. Het opbouwen niet. Nou ja, niet volledig in ieder geval.

Als je pakweg anderhalf jaar geleden een gemiddelde marketeer naar de mogelijkheden van sociale media had gevraagd, had je vast een reactie gekregen als ‘leuk, die sociale netwerken; een prachtige plek voor onze advertenties’. Hiermee heeft hij (m/v) een enorme kans gemist. In de sociale media draait het immers niet om het zenden van informatie, maar om interactie. Bovendien zijn ze niet ergens op een eilandje verzameld; sociale media duiken op tijdens vrijwel elke digitale stap die je anno 2010 zet.

Deze boodschap bracht Jim Nichols, senior bij het Amerikaanse marketingbureau Catalyst: SF, onlangs op iMedia Connection . Maar interessanter nog, hij voegde er direct de volgens hem belangrijkste ontwikkelingen, die (vanzelfsprekend) zijn boodschap illustreren, aan toe. Het meest sprekende is waarschijnlijk Facebooks Open Graph, dat klein (‘vind ik leuk’) en groot (sites van kranten tonen direct welke artikelen jouw vrienden die dag lazen) kan worden gebruikt. Muzieksite Pandora wijst je op die manier zelfs op nummers die je anders wellicht over het hoofd had gezien. ‘Facebook mag dan wat problemen hebben met privacyregels, Open Graph zal de manier waarop we door die enorme berg content worstelen, rigoureus veranderen’, beweert Nichols.

Over Facebook gesproken, vanwege hun vrije omgang met privacy ruiken alternatieve sociale netwerken hun kans. Zowel de ontwikkelaars van Diaspora als Pip.io benadrukken het belang van veiligheid en dat gebruikers zelf, en niet zij als makers, bepalen welke data door wie kan worden gelezen en gebruikt. Met Story of My Life kun je zelfs zover gaan dat je je levensverhaal, inclusief foto’s en video’s, voor eeuwig in een grote, virtuele kluis opbergt waartoe bijvoorbeeld alleen je naaste familie toegang krijgt.

Nichols verwacht veel van nieuwe sociale zoekprogramma’s als ‘social shopping community’ Delver, dat ‘webshoppen leuk maakt’ door samen met vrienden, familie en anderen op zoek te gaan naar het beste product en de scherpste prijs in de meest klantvriendelijke webwinkel. Maar ook mastodonten als Google (Buzz, Wave) en Microsoft (Bing) blijven zich op uiteenlopende manieren bezighouden met het ontwikkelen van slimme oplossingen voor het verspreiden van webinhoud en het delen van meningen. Want dat is waar de internetconsument van straks nu al behoefte aan heeft. En nee, weet Nichols, persoonlijke blogs zullen niet verdwijnen. ‘Ook al is het bereik minder groot dan dat van bijvoorbeeld Twitter, er blijft behoefte bestaan aan verdieping, aan de toegevoegde waarde van de expert.’ En gelijk heeft-ie!

Zakendoen in de communicatiemaatschappij van nu draait meer dan ooit om echte, bestendige, menselijke klantrelaties. Dat is de kern van het geweldige boek Iedereen ondernemer van internetondernemer Arko van Brakel (van wie ik bovendien ooit les kreeg, maar dat heeft verder nergens iets mee te maken). 

Ook al speelt web 2.0 hierin een rol, zakendoen 2.0 gaat veel verder. Het dringt diep door tot in alle offline geledingen van onze samenleving. In het nieuwe zakendoen gaat het meer dan ooit om respect voor het individu, het delen van wat je hebt, sociale structuren, toegevoegde waarde, transparantie en gebruikersgemak. Wil je niet werken aan verbetering van jezelf op deze punten, val je als ondernemer onherroepelijk door de mand!

De tijd waarin we dachten dat klanten niet loyaal zijn is voorbij. Als je de kwaliteiten, de vaardigheden, de prestaties van individuen respecteert, zijn ze dat juist wel. Voor mij is gelijkwaardigheid de basis voor een goede, bestendige klant-leverancier-relatie. Stel je hierin gerust kwetsbaar op. Durf je kennis te delen zonder er iets voor terug te vragen. Breng belangeloos mensen en bedrijven met elkaar in contact. Dat is tegenwoordig makkelijker dan ooit. Dankzij de hedendaagse sociale structuren is de wereld klein. Ze bestaat uit één groot netwerk van individuen, organisaties en verenigingen. Koester dat netwerk en maak er voor jezelf en voor anderen volop gebruik van.

We leven in een kennisintensieve economie, een economie waarin problemen worden opgelost op basis van wijsheid en technologie. (Gratis tip voor marketingbureau’s: succesvolle kennisintensieve organisaties bewerken de markt op nieuwe, innovatieve manieren.) Als je op dit gebied toegevoegde waarde kunt bieden, blijft dat hangen aan jou en jouw onderneming. Geloof in jezelf. Wees overtuigd van jouw kracht, jouw wijsheid en ga daar vol voor! (Mensen die parttime voor zichzelf beginnen en (dus) deels in loondienst zijn, missen die overtuiging en tonen daarmee onvoldoende lef.) Wees transparant voor je netwerk. Dat maakt dat je authentiek overkomt. Alleen door open en eerlijk te zijn hou je je kernwaarden herkenbaar.

Gebruikersgemak, tot slot, is een minstens zo belangrijke factor om mensen aan je te binden. In ons vak noemen we dit ‘brand utility’: een stuk gereedschap dat een merk aanbiedt om zichzelf te promoten, meestal in de vorm van een dienst. Als je dit gereedschap functioneel maakt, dus gemak laat bieden aan de klant, komen ze bij je terug. Gemak dient de mens, een waarheid als een koe.

Door deze wijsheden in de gaten te houden, door blijvend te willen leren op dit gebied, wordt ondernemen nóg leuker. Ik krijg enorm veel energie van zakendoen 2.0. Het is een mooie manier om met heel veel verschillende mensen in contact te komen. We leven in een geweldige tijd, alles is bereikbaar. Presenteer jezelf vanuit je passie en je kernwaarden, leer anderen kennen en leer van hen, laat je inspireren en durf te veranderen. Of zoals Arko van Brakel het stelt: ‘Wees kritisch naar jezelf en maakt gerust eens een fout.’

Natuurlijk heeft Rikkert gelijk. Automatische DM’s zijn belachelijk en zeker niet sociaal. Maar het ging me vooral om dat ‘zelfbenoemde social media goeroes’. Mensen die opeens barsten van de kennis over social media komen als paddenstoelen uit de grond. Maar wanneer is iemand een goeroe?

En mag je jezelf zo noemen? Ik kan me nog herinneren dat een van onze medewerkers tijdens het maken van het Twittermagazine ontdekte dat Erwin Blom, een heuse social media goeroe , zich op LinkedIn een Twitterevangelist noemde. Hij was niet blij met het gebruik van die benaming in de concepttekst van zijn interviewartikel: ‘Ik noem mezelf nooit evangelist of goeroe of wat dan ook. Als iemand anders me zo noemt, prima, daar kan ik niks aan doen. Maar zal het zelf niet doen.’ De (eigen) fout was snel hersteld, maar zijn reactie raakt de kern.

Volgens Van Dale is een goeroe een ‘gezaghebbend leider’. Ik weet dat er mensen zijn die er anders over denken, maar gezag neem je niet, dat krijg je van anderen. Je moet het verdienen. En dan gaat het mij niet alleen om het hebben en kunnen verdedigen van een mening over, in dit geval, online communicatie. Meningen zijn er genoeg. Je kunt ze overal vandaan plukken. Nee, van mij mag iemand zich pas een goeroe, een gezaghebbend leider noemen als hij of zij keer op keer gedegen theoretische kennis op succesvolle wijze in de praktijk kan brengen, moeiteloos naar verschillende invalshoeken kan switchen en analytische verbanden kan leggen. Dat gaat verre van automatisch. Dat kost bloed, zweet en tranen. En dan nog is het afwachten of anderen voor je op de knieën gaan. Zoals het hoort bij een heuse goeroe.

Projecten voor jeugd en jongeren hebben in Nederland een zwak imago. Ze staan vooral negatief in de publiciteit, omdat ondanks de vele subsidiegelden positieve effecten zouden uitblijven. William Miero weet dat dat laatste onzin is. En hij weet ook wat er gedaan moet worden om de publieke opinie te veranderen. Onderbouwd met feiten uit een onderzoek van dr. Marnix van Gisbergen, research director bij De Vos & Jansen Marktonderzoek, laat Miero op heldere en concrete wijze zien dat en hoe marketingcommunicatie via oude én nieuwe media kan bijdragen aan een breed draagvlak voor jeugd- en jongerenwerk in onze samenleving.

Over het boek

“Dat draagvlak is essentieel”, vertelt Miero. “Daarom moeten we naast het gebruik van de vertrouwde communicatiemiddelen altijd op zoek naar nieuwe wegen. Niet alleen om onze boodschap aan de samenleving over te brengen, ook om jeugd en jongeren te kunnen blijven bereiken. Met mijn boek wil ik laten zien hoe belangrijk en effectief marketingcommunicatie is voor het ‘verkopen’ van activiteiten aan de jeugd en jongeren en hoe de inzet van nieuwe media zoals de sociale netwerken uitstekend kan bijdragen aan het onderhouden van contacten tussen alle partners in het werkveld. Daarnaast maken nieuwe media zowel het meten als het communiceren van resultaten een stuk beter, directer en eenvoudiger.”

Marketingcommunicatie in het jongerenwerk biedt gerichte informatie voor iedereen die regelmatig met jeugd en jongeren werkt. Het is vanaf 7 mei 2010 verkrijgbaar via www.wiliammiero.com

Over de auteur

William Miero is al bijna achttien jaar actief op het gebied van jongerenwerk. De oprichter van M!ERO Uitvoering & Advies heeft zowel op het platteland als in de grote stad samengewerkt met politie, gemeenten en de meest uiteenlopende groepen jongeren. Dankzij jarenlange ervaring heeft hij een resultaatgerichte manier van werken ontwikkeld en het team van M!ERO stevig in zijn schoenen gezet.